Beste toneeltekst,

“Ik kan niet langer voor je schrijven want ik heb geen woorden voor een verhaal.
Ik heb geen wereldbeeld, ik heb geen personages, ik heb geen stemmen die een wereldbeeld verkondigen voor een publiek. Ik heb geen drama dat zich ontwikkeld tussen de een en de ander want de figuren die ik schrijf, weten niet waar de een begint en de ander ophoudt.
Ze zijn alleen, ze leven het leven van een ander, ze leven in hun verleden, ze leven in de toekomst, ze leven in het trauma van de ander.
Binnen jouw kaders past het verhaal over trauma niet, want hoe vertel je een verhaal als je de structuren van een verhaal niet meer begrijpt.
Ik mag als schrijver niet van jou dwalen, want ik moet stabiel en dood zijn. Maar ik ben niet dood en soms ook niet stabiel.
Beste toneeltekst, ik ben verdwaald geweest, ik heb tijdens het schrijven gedwaald, ik vond geen verhaal, ik vond alleen emotionele woorden, emotionele figuren die zich voortbewegen in taal en weer verdwijnen…”

Liefs Anne

Drift

Mijn toneeltekst Drift is een dwaaltocht op zoek naar contact met het zelf, de ander, de plek en de situatie. De figuren dansen langs elkaar en door elkaar. Waar houdt de een op en begint de ander? Ze bevinden zich niet op een vaste plek. Ze bevinden zich in een soort tussenruimte. Ze dwalen op de rand van de werkelijkheid in verschillende situaties, maar wanneer ze het contact verliezen, raken ze ook het contact met de situatie of de ander kwijt

Dit is de nacht waarop ik extra hard ga

Hoewel ik al zeker 24 rondjes door de sneeuw heb gereden op de privé rotonde van een groot landgoed van een bekend pianist, is dat niet mijn doel

Ik wil niet oneindig rondrijden,

Ik wil driften

Ik wil heel die auto zijn voegen uit rukken keihard omgekeerd worden door mijn eigen handeling
Ik pak terug wat me ontnomen is,
Ik grijp die zwarte pook bij z’n vel wat vast ooit van een of ander beest met leder huidje is geweest mijn blaas knijp ik samen, ik moet al zeker een uur pissen maar wie heeft nou tijd om te pissen als je midden in een adrenaline rush zit

Met heel mijn lijf grijp ik de controle over dit radicale kut-gedrag zodat de adrenaline door mijn lijf kan spuiten en het me allemaal maar mag overkomen

Mijn bijrijder en op dat moment rijinstructeur kijkt me serieus aan

Ken je dat, die stilte, dat moment van rust
Ja, inderdaad, stilte voor de storm
Lekker he?

Hij telt af:

Drie

Twee

Een

Daar gaan we!

Rechterhand gespreid/linkerhand op het stuur/Koppeling in/remmen/NEE

Wacht
Wacht
Wacht

Controle….

 

NU

Ik rem
Mijn hand glijdt als vanzelf naar de pook
Ik voel me een ervaren drifter
Ik kijk naar mijn bijrijder en we weten het allebei…
Ik ben hier goed in

Ik rem
Ik glijd
Ik drift
Mijn teen verkrampt
Mijn kuit zwelt
Mijn knie op slot
Mijn kut-
nee wacht

Laat los ik wil het voelen!

Ogen dicht en door mijn lijf laten suizen
Langzaam
Langzaaaam

Ik zoefffff

mijn bloed stroomt

Ik zoefffff

Mijn kaken ontspannen

Ik zoefffff

Mijn schouders zakken

Ik zoefffff

Ik zoef, zoef, zoef heel de auto met zijn kop de andere kant op

Anne Hazeleger

Anne Hazeleger schrijft teksten voor theater en installaties. De figuren in haar teksten pogen om verbinding met zichzelf en de ander aan te gaan maar zijn vaak afgeleid en verliezen daardoor het contact. Ze dwalen door gebieden, driften in auto’s en schieten dieren neer. Ze zijn onderweg maar weten niet waar naartoe. Af en toe vergeten ze dat ze een navel hebben, maar wat heeft de ander aan dat soort informatie? Anne heeft afgelopen jaar een intensieve klinische behandeling bij Altrecht afgerond. Door depressies en trauma’s is zij anders gaan kijken naar tijd, plaats, ruimte en identiteit binnen teksttheater. Deze aspecten beschouwd zij als fluïde. In haar schrijven kwam ze erachter dat de personages zichzelf niet bij konden houden, laat staan het kunnen vertellen van een constructief verhaal. Haar teksten kenmerken zich door het balanceren op de rand van de realiteit. Ze bevinden zich in een soort tussenruimte die zowel prettig als beangstigend kan zijn.