Onderzoek | Isolatie

Mijn onderzoek gaat over isolatie en verstilling in de stad. Het is begonnen bij de fascinatie dat we met zo veel mensen dicht op elkaar leven maar vaak geen weet hebben van elkaar. Wie wonen achter die deuren en ramen? Ik werd nieuwsgierig. In de snelheid van de stad ben ik gaan stil staan en gaan inzoomen.

Foto-credits: Jos Kuklewski

Ik kijk, zoom in en bevries.

Een moment tussen mij en het huis.

Er is een fijne onrust.

Ik voel me klein.

Ik zie een structuur hoog boven mij en voel op afstand,

alsof mijn hand eroverheen gaat maar ik kan er niet bij.

Het is zacht en koud.

credits: Jos Kuklewski

Vliegend over de straten en met 1 klik sta ik voor iemand zijn deur.

Het is alsof ik er echt sta.

Sommige huizen geven mij een fijn gevoel, andere totaal niet.

Waar zal ik nu is heen gaan?

Den helder misschien? Hier ben ik nog nooit geweest en nu ineens sta ik ‘’ONLINE” al een kwartier voor iemand zijn deur….

Foto-credits: Jos Kuklewski

Credits: Jos Kuklewski

Het is mooi weer. Ik spring op mijn fiets en kom ergens achter bij het spoorwegmuseum uit. Mijn fiets zet ik weg en ga te voet verder. Ik neem alles goed in mij op. Mijn focus ligt op de ramen en vensterbanken. De plek waar men vaak wat spullen tentoonstelt. Een mini inkijkje in het leven achter de muur. De eerste foto is spannend. Is dit niet privacy inbreuk? Ik loop nog door de straat achter het spoor. De zonstraat volgens mij.  De eerste vensterbank waar mijn blik lang blijft hangen en waar ik de camera uit zijn hoes pak is nummer 24. Lamellen en gekke spulletjes, waarom heeft iemand dat daar neergezet? Ik wil een foto maken maar check eerst de hele omgeving, ziet niemand dat ik dit doe? ‘’KLIK’’ Oké, ik loop weer door.

Ja, deze moet op de foto! Gefascineerd gaat mijn oog langs alle details van het huis.

Een deur en raam gedrukt in de bakstenen wand.
Een glazen rechthoek.
Daarachter twee soorten gordijnen.
Drie kandelaren.
Zilver met dikke kaarsen.
De betonstrook boven de bakstenen muur.
Een vlakverdeling van hoekige vormen.
Doorbroken door de ovale regenpijp en de boom met organische vormen.

Tot ik het geluid van een auto hoor, ik kijk om en de auto stopt vlak voor me. Zoekt dan rustig een parkeerplek. Zal dit de bewoner zijn van nummer 11? Ik ben benieuwd of de persoon zal passen bij zijn vensterbank. Ik voel me een indringer en loop door. Ik slinger door de wijk op een rustig tempo. Ik maak nog een aantal foto’s, nog steeds als niemand kijkt. En dan het besef: De woningen zijn hoog. Bekijken de bewoners van etage twee en drie mij niet al de hele tijd?

Foto-credtis: Jos Kuklewski

In februari ben ik gestart met het verspreiden van postpakken met wegwerpcamera’s. De nieuwsgierigheid naar wat er achter al die ramen en deuren afspeelde werd ontzettend groot. De pakketten hebben hun weg gevonden door Nederland. 1 wegwerpcamera ging langs bij 9 mensen.

Ontwerp | BEFORE / AFTER

Naar Vorher/Nachher van Roland Schimmelpfennig

Vorher/Nachher zoomt in op het alledaagse, het onvoorspelbare, geluk en ongeluk. Een netwerk van relaties die in elkaar verweven zijn en los van elkaar staan. Mensen ervaren hun lot en hebben duidelijk niet altijd de controle. Terwijl je van de ene situatie in de andere glijdt word je gevangen. Van de ene kamer naar de andere – van het ene leven naar het andere. De onderwerpen zijn gegrepen uit het dagelijks leven maar met een toevoeging van buitengewone elementen.

Concept

Ik huur een stuk grond in Oosterwold, Almere. Een oppervlak van 3000 m2.

Oosterwold is een woongebied in ontwikkeling. Het decor is een bouwput met bestaande elementen van de bouw en eigen ontworpen elementen. De bestaande elementen zijn rioolbuizen, prefab elementen, kabelhaspels, betonblokken en een bouwkraan. Dit kan na de voorstelling weer gebruikt worden voor woningbouw.

Het stuk speelt in de maanden mei, juni, juli en augustus.

Iedere avond van 20:00 uur tot 22:00 uur.

Op de parkeerplaats staan publieksbegeleiders (in werkkleding van bouwvakkers) voor je klaar die je ontvangen, uitleggen hoe het in zijn werk gaat en je ticket scannen. Via het wandelpad met een lengte van 60 meter kom je aan bij de voorstelling. De acteurs zijn al begonnen en blijven op vaste plekken in het decor. Als publiek mag je vrij rondlopen. Je bepaalt zelf waar je gaat kijken. Overal gebeurt iets. Er wordt gespeeld met een vierde wand. Het stuk speelt in de avond waardoor er veel mogelijkheden zijn met licht en projecties. Je kan iets te drinken bestellen bij de schaftkeet. Als je naar de wc moet kan je gebruik maken van de dixi toiletten. Na twee uur verlaat je als toeschouwer deze plek, terug naar de parkeerplaats. De acteurs spelen door. Er is geen begin en einde.

Credits: Jos Kuklewski
Foto-credits: Jos Kuklewski

Kostuumontwerp.
Van links naar rechts: Suzanne, De vrouw, De vrouw van rond de dertig, De vrouw van over de zeventig, De twee onderhoudsmonteurs (identiek), De man onder de gloeilamp.

Kim Rombouts

Kim Rombouts (1994) is scenograaf.

De complexiteit van de wereld om haar heen vormt inspiratie en is het uitgangspunt van haar werk. Daarbij stelt ze zichzelf intuïtief vragen zoals ‘Wat gebeurt er achter de façade van een flatgebouw?’ en ‘Zijn de mensen zich bewust van hun omgeving?’. Dit soort vragen leidt dan tot het vastgrijpen en niet meer loslaten van het onderwerp. Vanuit materiaal zoals staal en schuimrubber, eigen ervaringen en gesprekken met de ander speelt ze secuur en onvermoeibaar met vorm en beeld. Uiteindelijk leidt dit tot ruimtelijke ervaringen, toneelbeelden en installaties, waarbij ze zich niet laat beperken door de schaal van een theaterzaal. Dit doet ze op een dusdanige manier dat het van de toeschouwer een net zo betrokken en aandachtige houding vraagt als dat ze er zelf als maker in heeft gestopt.