Interactive Performance Design

Dit zijn ze: de afstudeerlichting van HKU Theater, Interactive Performance Design 2024.

Familiefoto’s
Het was een hele stille eerste dag van de opleiding.  ‘Oef,’ werd er gedacht in de ongemakkelijke kringsetting, ‘dit vier jaar lang?’ Al snel begonnen de samenwerkingsopdrachten en groeide de groep naar elkaar toe. Als klasgenoten ben je op elkaar aangewezen, ook als je in eerste instantie niet denkt te klikken.

Gelukkig heeft corona niet veel invloed gehad op hun studiejaren, het voordeel van een kleine klas en een opleiding waarbij je ‘niet over elkaar heen hoeft te rollen,’ grappen ze.  Alleen de naaktmodellen tijdens de tekenles bevonden zich op een beeldscherm. Maar misschien hadden ze als klas wel wat vaker samen bier en perensap moeten drinken, denken ze achteraf.

Inmiddels zijn de vierdejaars van Interactive Performance Design een hechte groep. Er ontstond in het eerste jaar een ‘rare fictieve familiestructuur,’ waarbij zelfs familiefoto’s werden gemaakt. Door de jaren heen zijn er wel wat familieleden afgevallen. Sinds het tweede jaar is dit kerngezin over: een moeder, vader, oudere broer en jonger broertje. 

Strijd
Het afstudeerjaar begon in een kerk in Groningen, waar ze voor het Jonge Harten Festival een installatie maakten rondom het thema strijd. Om tot dat thema te komen was ook wat strijd nodig. Ze zijn als groep iets té goed in overleggen en minder sterk in knopen doorhakken. De groep werkt goed onder druk, in de laatste weken presteren ze vaak het beste.

Eén van de leukste projecten was de Walvis, in het tweede jaar. Geïnspireerd door Indiase vertelkunst gingen ze aan de slag met het verhaal De tuin van de walvis van Toon Tellegen. Het was een project waar niet te veel druk op lag en ze speels te werk gingen. Ze maakten een rijdend object en bedachten dingen als ‘nu moet er iemand liggen en water spuwen!’

Bij elkaar geraapt zooitje
Meestal is er tijdens groepsprojecten een vaste takenverdeling. Ze hebben allemaal hun eigen expertise. In het tweede deel van het afstudeerjaar moeten ze echter zelf aan de slag in een individueel project met een eigen onderzoek. De eerste keer dat ze echt helemaal los van elkaar te werk gaan.

Er wordt gewerkt met thema’s als kwetsbaarheid, fenomenologie, afscheid en verhalen in licht, geluid en spel. De één is graag met zijn handen bezig, de ander werkt samen in een filmcollectief met studenten van andere HKU opleidingen. Er staat een reis gepland en wordt gewerkt vanuit documentair materiaal.

Ze zouden deze familie omschrijven als een bij elkaar geraapt zooitje, een ongekozen collectief met een hele hoop verschillende interesses. Er zijn overlappingen te vinden in hun onderwerpen, maar ze gaan heel anders te werk. Daarin is even niet samenwerken wel lekker, maar ze missen elkaar ook (en de anders productionele-, licht- en laskunsten).

Uitvliegen
Gelukkig is er het gedeelde lokaal waar bijna altijd wel iemand aan het werk is, ‘en anders kan je aan de klok voorspellen wie er dadelijk binnenkomt lopen.’ Dat gaan ze missen als ze de HKU verlaten: de vanzelfsprekendheid van het samenzijn. Elk tot hen aangewezen hoekje binnen HKU Theater toverden zij om tot een thuis, met een vloerkleed, plantjes en vier naamplaatjes naast de deur.

Nu vliegt het hele gezin uit, ieder een eigen kant op. Er wordt gedroomd over de evenementenbranche, een uitvaartcentrum, collectief werken en helemaal van de aardbodem verdwijnen.

Dit is Lichting 2024
Fabian Baauw, Tessa van Kooten, Dajo Malfliet, Lars Pubben

 

Interview: Lena Plantinga
Fotografie: Bas van Elzen

Fabian Baauw
Tessa van Kooten
Dajo Malfliet
Lars Pubben