Tweede puberteit
Aan het begin van de acteursopleiding voelde elke stap op het podium nog superspannend. De studenten wilden voldoen aan de verwachtingen, bewijzen dat ze er mochten zijn. ‘De afgelopen vier jaar voelen als een tweede puberteit.’ Even onzeker als pubers moesten de studenten op zoek naar hun eigen stem en verhaal. Na jaren vol intensieve samenwerkingsopdrachten, bood het Eigen Werk in het vierde jaar de uitgelezen kans voor eigen onderzoek. Er werd cross-disciplinair theater gemaakt, cabaret, absurdisme, mime, drag en zowel repertoiretheater als persoonlijke verhalen vonden vorm in nieuwe theatrale vertellingen.

Het heft in eigen handen
De vierdejaars acteurs zijn weleens te lief genoemd. Inmiddels geloven ze daar niet meer in. ‘Zorgzaamheid is even belangrijk als eerlijk tegen elkaar zijn,’ zeggen ze nu en ze waarderen elkaars verschillen. Wat voor de één een passend project was, betekende voor de ander juist een grote stap buiten de comfortzone. Juist die verschillen zorgden voor meer openheid — naar elkaar, én naar uiteenlopende vormen van theatermaken. Ze hebben elkaar geïnspireerd; interesses zijn verschoven sinds het eerste jaar, ‘en dat komt ook echt door de klas.’

Soms voelde het alsof ze in een bepaalde richting werden geduwd, iets moesten zijn wat ze zelf nog niet voelden. Dat riep een puberale ‘fuck you!’ op, waarin je uiteindelijk ook aan jezelf voorbijgaat. Tijdens het afstuderen nemen de studenten het heft in eigen handen in het Eigen Werk. ‘Ik maak dit omdat ik het wil maken, niet omdat iemand zegt dat ik het zo moet doen of om iemand ongelijk te bewijzen.’ Ze deden juist níet wat ze dachten al te kunnen en ze lieten kanten van zichzelf zien die ze eerder nog niet op het podium toonden.

Hou het klein
Aan het begin van de opleiding kan je rondlopen met een duidelijk idee over hoe een acteur moet zijn, hoe een toneelschoolstudent eruitziet. ‘Ik had het gevoel dat ik daar helemaal niet inpaste maar nu besef ik dat acteurs gewoon mensen zijn die doen, die acteren.’ Zo heeft de Jeugd van Tegenwoordig toch een beetje gelijk als ze in hun nummer De Toneelacademie zingen ‘hou het klein, hou het dicht bij jezelf’. ‘In de eerste twee jaar voelde alles heel belangrijk, maar dan kan je het nooit goed doen. Uiteindelijk moet je het klein maken.’ Voor deze studenten betekent dat vertrouwen op hun eigen intuïtie.

Tijdens hun verschillende stages keken ze met een nieuwe blik naar het werk. ‘Ik lette meer op waarom regisseurs bepaalde keuzes maken en toen bleek dat ik daar ook allerlei meningen over had.’ De vierdejaarsstudenten hebben geen zin om zichzelf in hokjes te stoppen, ze willen van alles doen: acteren én regisseren, podcasts maken, suggestieve erotische films in Franse wijngaarden en het theaterpubliek buiten de randstad veroveren. ‘Juist op het moment dat je denkt fuck it, ik doe het gewoon, ontstaan er mooie dingen’. En al beginnen sommigen nog maar net écht met puberen, de vierdejaarsstudenten Acting zijn er klaar voor om school te verlaten.

Lichting 2025 van de Acteursopleiding bestaat uit:
Zenzi Alwart, Jaralsey Andrews, Yannick Bronkhorst, Meike Derksen, Valérie van Erven Dorens, Eva Gebbinck, Lou Hitters, Claudia Kanne, Pernille Laban, Charlie Panneman en Lisa van de Wiel