Patsy Kroonenberg

Ik vond het fijn om echt onze intuïtie te volgen en daardoor uit te komen waar we zijn uitgekomen. Dan kan je eigenlijk geen verkeerde keuzes maken.

-

We begonnen iedere dag, Max en ik, met zwemmen. Als we terugkwamen werd langzaam iedereen wakker en verzamelden we voor het ontbijt. Om 10 uur begonnen we met repeteren. We wisten van tevoren nooit wat we gingen doen, maar de regisseur had altijd een idee. Ik merkte dat de ene dag een opdracht me heel erg aansprak en de andere dag niet. Bijvoorbeeld de opdracht waarbij we 2 uur moesten doen alsof we op een onbewoond eiland waren als kinderen – daar werd ik vooral chagrijnig van. Maar er was ook een opdracht waarbij we van de ene kant van het veld naar de andere kant van het veld zo langzaam mogelijk moesten lopen – dat vond ik heel fijn.

Spelen met de 4e wand
Ik vond het fantastisch om de zaal weer in te gaan en te spelen voor publiek. Maar het was ook gek want we moesten het publiek ontkennen. Ik vond dat voor deze voorstelling heel goed, maar als speler vond ik het ook jammer. Het was voor mij een ontdekking dat ik het leuk vind als ik het publiek aan kan kijken. Maar na twee keer spelen merkte ik dat ik een manier had gevonden om wel met het publiek bezig te zijn, maar het zo kon laten lijken alsof ik het voor mezelf deed. Dat vond ik een grappig en gek gebied.

(On)nodig spreken
Voor mij was een van de spannendste momenten de doorloop voor de techniek. Ik voelde me heel onzeker. En toen kwam er ook de regel dat je niet onnodig mocht praten. En dat overviel me, want ik ben juist iemand die tijdens het repetitieproces veel heeft gekletst en lawaai heeft gemaakt. Maar uiteindelijk bracht die regel me tot het vinden van verschillende manieren van spreken. Zo was er: iets uitspreken en heel bewust zijn van het publiek die dat hoort. En er was een manier waarbij ik voelde dat ik iets heel specifiek tegen iemand zei. En dan was er het mompelen of kletsen of neuriën. Het is leuk om te merken dat dat drie totaal verschillende manieren van communiceren zijn!

Kiezen
Op de toneelschool heb ik geleerd dat je alles moet delen en dat je altijd eerlijk en kwetsbaar moet zijn. Maar tijdens dit project drong het tot me door dat zelfs dat iets is waar je in kan kiezen. Als je iets ervaart, iets voelt, dan is dat van jou. Mensen kunnen daar van vinden wat ze willen, maar het is van jou. Als ik me bijvoorbeeld moe voel op de vloer, dan hoef ik dat niet per se open te  gooien. Ondanks dat er publiek is en ondanks dat we met de klas zijn, kan ik kiezen wat ik naar buiten laat. Ik heb ook veel van de regisseur geleerd, omdat hij heel erg z’n intuïtie volgt. Ik vond het fijn om echt onze intuïtie te volgen en daardoor uit te komen waar we zijn uitgekomen. Dan kan je eigenlijk geen verkeerde keuzes maken.