Max Laros

Als ik deze vrijheid kan vinden in een vaste tekst dan kan het volgens mij niet meer fout gaan.

-

Ik zou eigenlijk deze periode stage lopen bij Igor Vrebac. Toen ik hoorde dat de stagevoorstelling niet doorging in verband met de coronacrisis kon ik opeens weer meedoen met de klas. Ik ben daar onbevangen ingestapt. Mijn hart ging sneller kloppen bij het idee om samen in quarantaine iets te maken, in plaats van allemaal thuis achter je bureautje via Zoom.

Aankomst
Na drie maanden thuis in quarantaine mocht ik ineens weer samenzijn met een groep. Ik hoefde geen rekening meer te houden met alle maatregelen. Thuis heb ik maar één iemand om contact mee te hebben en nu mocht ik weer knuffelen met de hele klas. Dat was een gelukzalig moment.

Oerman
Qua opdrachten hebben we veel met rituelen gedaan. We kregen bijvoorbeeld de opdracht om met materiaal uit de natuur een kostuum te maken. De één ging haar hoofd versieren met madeliefjes, een ander had vleugels gemaakt van takken, en iemand had een staart gemaakt van riet. “Wat zijn we toch een stel malloten,” dacht ik. Maar ondertussen werd iedereen onbevangen als een kind; iedereen ging er helemaal in op. Dus ik ook. Ik had een bak gevuld met modder. Samen met klasgenoot Dagmar heb ik me helemaal ingesmeerd en heb ik varens en bloemen op mezelf geplakt. Het klinkt misschien cliché – going back to nature – maar het was heel bevrijdend om te doen.

Theater
Ik vond het spannend toen we naar de theaterzaal gingen; om de ervaringen die we hebben opgedaan op het buitenterrein te vertalen naar de theaterzaal. Het werd weer tijd om over theater na te denken. Dat had ik eigenlijk al een hele tijd niet meer gedaan, maar het is toch waar je 4 jaar voor hebt gestudeerd. Ik had aan het begin van dit project nooit gedacht dat we het zouden afsluiten op school. Mooi hoe alles dan toch weer samenvalt.

Vrijheid
Als ik werk vanuit een tekst dan kan ik daar in gaan hangen. De rollen en de teksten liggen vast. Dat kan gaan voelen als stramien. Je probeert te voldoen aan een bepaald beeld van de rol, maar dat werkt niet. Je moet natuurlijk beginnen bij jezelf. Hoe wil jij die rol spelen? En niet: hoe wil die rol dat jij hem speelt? Wat ik tijdens dit project ervaarde op de vloer was dat ik de hele tijd deed waar ik zin in had. We waren bijvoorbeeld aan het lunchen en er was een jolige sfeer. Dan kan ik gewoon een heel verhaal vertellen over het ei wat ik nu aan het eten ben, zonder dat ik hoef na te denken wat iemand daar van vindt. Als ik ooit word gevraagd om een stuk van Tsjechov te spelen, dan hoop ik dat ik die vanzelfsprekende vrijheid ook kan vinden in een vaste tekst. Als ik die vrijheid in zo’n stuk kan vinden, dan kan het volgens mij niet meer fout gaan.