Dagmar Ketelaers

Als je volledig open staat weet je nooit als je begint waar je eindigt.

-

In het begin was het onzeker wat we gingen doen vanwege de coronacrisis. Maar ik wist duidelijk dat ik niet wilde afstuderen zonder op de vloer te spelen. We studeren af als acteurs en actrices. Hoe kan je dan afstuderen als je online gaat presenteren?

Openstellen
Tijdens de eerste dag op het buitenterrein moesten we een lijstje delen met ontroerende momenten. Vanaf dag 1 heeft iedereen zich opengesteld. Ik zou echt voor zo’n theater willen pleiten. Al weet ik dat veel gezelschappen werken als machines, die volgend jaar al weten wat ze gaan maken. En ik snap, als je tijdelijk in een gezelschap komt, dat je niet altijd zin hebt om je open te stellen en het diepste van jezelf te laten zien. Maar ik vind het heel bijzonder dat het kan en dat wij het hebben gedaan.

360 Graden gedraaid
Als je volledig open staat weet je nooit als je begint waar je eindigt. Op een gegeven moment stelden de regisseur en het artistiek team voor om het buitenterrein te verlaten; om ons project te verplaatsen naar de theaterzaal. En het eerste wat ik dacht: “Nee. Dat is geen optie.” Die ‘nee’ kwam voort uit wat mensen in de buitenwereld zouden denken; dat wij die ene klas zouden zijn met een grandioos afstudeerplan, en dat we zouden opgeven – zo voelde dat. Maar toen ben ik binnen een half uur 360 graden gedraaid, omdat ik zag dat het beter was voor het artistiek-inhoudelijke gedeelte om terug te gaan. Ik had niet verwacht dat ik ermee akkoord zou gaan, maar het is een voorbeeld van je oprecht verhouden tot de situatie. Ik denk dat het belangrijk is als kunstenaar en acteur om dingen opnieuw te bevragen en eigenaarschap te durven nemen door te zeggen: we gaan iets anders doen. Je kan wel stug volhouden om iets af te maken omdat je het hebt afgesproken, maar als dat niet bijdraagt aan het artistiek-inhoudelijke gedeelte, wat heeft het dan voor zin?

Spelen is…
De eerste doorloop van een half uur, die vond ik echt vreselijk. Toen we dat hadden besproken realiseerde ik me iets. Wat wij doen is eigenlijk gewoon spelen. Je moet je bewust zijn van de lijnen die je loopt, je moet duidelijke keuzes maken, duidelijk beginnen met een handeling en duidelijk eindigen. En dat kan ook zijn: duidelijk in een stoel zitten om een boek te lezen of duidelijk opstaan om te badmintonnen. Spelen gaat over heldere keuzes maken.

In de binnentuin
Tijdens de eerste voorstelling zat er ik even helemaal doorheen. Dat heb ik aangegeven en we hadden een regel dat we 1,5 uur weg mochten. Ik ben drie kwartier weggegaan naar de binnentuin van de school. Toen heb ik een klasgenoot gebeld, die nog bezig was in de zaal. Iedereen in de zaal kon mij horen praten door de telefoon. Ze waren aan het koken en ik vroeg: “Wanneer is het eten klaar?”. Dat was over 10 minuten klaar. Ik had er echt geen zin meer in en ik had niet verwacht dat ik het zou doen, maar ik ben gewoon weggegaan. Het duurde langer voordat ik terugkwam. En toen heeft blijkbaar iedereen op mij gewacht.